Pablo Picasso (1881-1973) Autoportret jako Arlekin w kawiarni Lapin Agile 1976 (1905 – okres różowy)

Pablo Picasso
1 500 zlDostepny

Litografia warsztatowa, papier specjalnie do tego wydania wyprodukowany przez Cartiera Sterzi, 47 x 32 cm w świetle passe – partout o wym. 57 x 42 cm; wydawca Centro Diffusione Cultura Milano na licencji Sukcesja Pablo Picasso ( na odwrocie owalna pieczęć „Succ. Pablo Picasso”),  nakład 1000 egz.; płyty litograficzne zostały zniszczone w celu uniknięcia nieautoryzowanych […]

Litografia warsztatowa, papier specjalnie do tego wydania wyprodukowany przez Cartiera Sterzi, 47 x 32 cm w świetle passe – partout o wym. 57 x 42 cm; wydawca Centro Diffusione Cultura Milano na licencji Sukcesja Pablo Picasso ( na odwrocie owalna pieczęć „Succ. Pablo Picasso”),  nakład 1000 egz.; płyty litograficzne zostały zniszczone w celu uniknięcia nieautoryzowanych odbitek.

Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1905 r. w tzw. okresie różowym i znajduje się w Nowym Yorku w prywatnej kolekcji. Picasso w scenie w Lapin Agile  nadał Arlekinowi własne rysy – towarzyszy mu Germaine Pichot, nowa kochanka, a przy tym tragiczna miłość Casagemasa. 

Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym. Okres różowy Picassa, przypadający na lata 1904–1906, to czas wyraźnej zmiany w jego biografii i twórczości. Charakteryzował się przede wszystkim ciepłą paletą barw, w której dominowały odcienie różu, pomarańczu oraz brązów, co stanowiło kontrast wobec chłodnej tonacji poprzedniego okresu błękitnego. Ta ewolucja kolorystyczna odzwierciedlała przemianę nastroju artysty, który przeszedł od melancholii do bardziej optymistycznych, choć nadal refleksyjnych tematów.

Technika malarska w okresie różowym uległa znacznemu wyrafinowaniu. Picasso zaczął stosować bardziej złożone faktury oraz eksperymentować z efektami świetlnymi, co pozwoliło na podkreślenie psychologicznej wymowy postaci, głównie z życia cyrkowego, wędrownych artystach, klaunach, akrobatach i arlekinach, itp. Ta nowa wrażliwość formalna miała również związek z osobistą stabilizacją artysty, zapoczątkowaną spotkaniem i współpracą z modelką Fernandą Olivier, która przyniosła mu nie tylko inspirację, lecz także równowagę emocjonalną.

Prace z okresu różowego pełnią ważną rolę w biografii Pablo Picassa i stanowią pomost między jego wcześniejszymi, dramatycznymi dziełami a kolejnymi eksperymentami stylistycznymi, które zrewolucjonizowały sztukę XX wieku i stanowiły narodziny kubizmu.