Litografia warsztatowa, papier 300 g, 47 x 32 cm w świetle passe – partout o wym. 57 x 42 cm; wydawca Centro Diffusione Cultura Milano; papier specjalnie do tego wydania wyprodukowany przez Cartiera Sterzi; nakład 1000 egz.; płyty litograficzne zostały zniszczone w celu uniknięcia nieautoryzowanych odbitek.
Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1901 r. w tzw. okresie błękitnym i znajduje się w New York Metropolitan Museum of Art.
Melancholijny Arlekin nosi też cechy Pierrota – nieszczęśliwego klauna ze złamanym sercem. Być może w ten sposób Picasso upamiętniał Casagemasa, który popełnił samobójstwo z powodu kobiety.
Obraz wg którego, powstała prezentowana litografia Picasso namalował w 1901 r. w tzw. okresie błękitnym i znajduje się w New York Metropolitan Museum of Art.
Okres błękitny w twórczości Pablo Picassa, trwający od 1901 do 1904 roku, to czas przełomowy naznaczony głęboką osobistą tragedią – samobójstwem przyjaciela artysty, Carlosa Casagemasa w 1901 r. To wydarzenie stało się dla Picassa punktem zwrotnym, który wywołał silną melancholię i depresję, odzwierciedlające się bezpośrednio w jego malarstwie.
Styl błękitny charakteryzuje się dominacją zimnych, stonowanych odcieni niebieskiego – barwy symbolizującej smutek, samotność i introspekcję. Picasso świadomie używał tej palety kolorystycznej, by podkreślić ciężar emocjonalny swoich dzieł, nadając im głęboki, psychologiczny wyraz. Jego obrazy z tego okresu to niemal wizualna poezja cierpienia, w której estetyka koloru łączy się z wyrazistymi, uproszczonymi formami postaci. Po okresie błękitnym powstał w twórczości Picassa w latach 1904-1906 okres różowy. Był to czas optymizmu i ocieplenia wizerunku jego dzieł po melancholijnym okresie błękitnym.